Úff húff og púff, þvílíka stress og panick kastið sem ég gekk í gegnum í gærkvödi. Því að í morgun hélt ég kynningu eða umsögn um hlutinn sem ég var að hanna. Þetta var sem sagt lokaspretturinn á 6 vikna verkefni. Ég var búin að vera allan daginn í gær í skólanum að setja upp og ganga frá öllu fyrir kynninguna...ég hélt reyndar að það mundi taka ca 1-2 tíma en það teygðist í 10-12 tíma!! Í lok dagsins ætlaði ég að prenta út nokkrar myndir sem ég ætlaði að sýna á kynningunni en þá klikkaði prentarinn úppí skóla...alveg týbískt. Svo ég hringdi í Ingó og Susan til þess að spyrja þau hvort ég mætti prentað út hjá þeim...að venju eru þau alltaf jafn hjálpsöm og indæl svo ég skrapp til þeirra og prentaði myndirnar út í fullkomnum gæðum :) Um kl 11 fór ég heim og þá átti ég alveg eftir að setja saman textann fyrir kynninguna. Susan og Ingó vorum búin að hjálpa mér að finna nokkur fagleg og flott orð sem ég ætlaði að nota. Þegar ég kom svo heim og byrjaði að semja textann fékk ég móðursýkiskast og hélt ég mundi ekki geta talað fyrir framan 30 manns á ensku og útskýrt mig og svarað svo spurningum frá þremur forvitnum leiðbeinendum. En ég las textann aftur og aftur og arftur og ég hélt svo áfram þegar ég vaknaði í morgun, ég held meira að segja að mig hafi dreymt kynninguna í nótt!!
Þegar ég kom í skólann í morgun og allt var redy þá var ákveðið að srákurinn við hliðina á mér ætti að byrja kynninguna, sem þýddi auðvitað að ég ætti að vera næst í röðinni. En það var nú bara ágætt því að þá gat ég stamað þessu frá mér og lokið því af og einbeitt mér svo að því að sjá hvað hinir hafa verið að gera í verkefninu. Mér gekk ágætlega að tala og koma því frá mér sem ég vildi, þrátt fyrir smá hikst en það hefði nú líka gerst þó ég hefði útskýrt þetta fyrir þeim á íslensku. Leiðbeinundurnir spurðu mig svo hversvegna ég hefði valið þetta ákveðna form og hversvegna ég hefði valið þetta efni en það gekk bara vel að svara því. Mér leið hálf kjánalega því að ég var sú eina sem var búin að skrifa niður það sem ég ætlaði að segja og var með það á blaði fyrir framan mig (las það samt ekki beint upp). En hinir stóðu upp og sögðu frá því hvað þau hefðu gert og hvað þau hefðu verið að pæla. En eftir allar kynningarnar þá sagði einn af leiðbeinendunum að við ættum alltaf að vera búin að hugsa út í og leggja smá vinnu í að ákveða hvað við ætlum að segja. Hann sagði að við ættum allavegana að hafa minnisblað fyrir framan okkur því að þegar maður ætlar að byrja að tala fyrir framan fullt af fólki þá gleymir maður öllu. Ég tók þetta auðvitað sem plús fyrir mig  ég var meira að segja með textann fyrir framan mig og minnispunkta :/ (ég var það stressuð).
Leiðbeinendurnir sögðu líka að þetta hefði verið mjög gott og áhugavert yfir allan hópinn. En í þessari viku fara leiðbeinundurnir yfir og skoða skyssubækurnar okkar, prufumódelin og final hlutinn. Svo í næstu viku fáum við allavegana gagnrýningu og kanski einkunn ég er samt ekki viss um það.
En í þessu verkefni var verið að kenna okkur að nota ýmindunaraflið og vinna hugmyndir út frá minnst spennandi hlut eins og eldspýtustokk, sem hljómar ekkert merkilegur en eftir þetta verkefni finnst mér hann bjóða upp á endalausa möguleika. Þannig að þegar við fáum eitthvað verkefni í framtíðinni sem okkur finnst vera veggur þá eigum við að hugsa til þessa verkefnis.

Á morgun fáum við að vita um næsta verkefni en það snýst um að búa til húsgagn og þá er meira verið að kenna okkur að vinna á vinnustofunum og verið að kynna okkur fleiri möguleika á að útbúa módel...það finnst mér líka spennandi.
Það er alltaf nóg að gera, ég er núna þessa stundina að hamast við að vinna listasöguverkefni sem ég þarf að skila í lok vikunnar.
Þar til næst....ta ta